Desemberdikt 16

Når ho skjønner at Even har
lyst på ein ny husketur, er
det akkurat som Ada får
barnelamming. Ho greier ikkje
springe vekk. Even legg ho
under seg, ikkje på ei av
sengene deira, men borte på
gjestedivanen. Fort og be-
stemt stig han opp på hovudet
hennar. Vilje har han. Ada
klarer så vidt vri seg, sånn
at han ikkje står på sjølve
ansiktet hennar. Even støttar
seg mot veggen med begge
hender, og begynner å huske.
Ada kjenner sokkane hans mot
øret. Han er så tung inni
leistane, at det er rart
hovudet hennar ikkje sprekk.
Divanen knirkar og knirkar.
Even huskar og huskar. Han
blir like seint ferdig som
veslejulaftan.

Sissel Solbjørg Bjugn

Foto lånt her.