Stella står i ro

Stella står i graset. Ho står i ro. Stella står midt på plenen og øver seg på å vere god. Øver seg på å overvinne det grøne graset som strekker seg frå gjerdet ned mot vegen og opp att til garasjen. Det kvitmåla gjerdet som rammar inn det kvitmåla huset Stella ikkje skal sove i.

Stella skal sove ute. Stella skal sove åleine under stjernene. Far hennes har sett opp teltet, banka teltpluggane ned i jorda med hamrande hender, det gjekk så lett og jorda var fuktig og teltet er ein v på hovud over Stella og Stella skal sove der, under ein v skal Stella sove, åleine i ein sovepose av dun skal ho sove, og Stella skal trekke glidelåsen i teltduken heilt ned før ho kviskrar god natt og ho skal trekke glidelåsen i soveposen heilt oppunder nasen når ho høyrer buldringa frå oska som kjem og ho skal sjå eit kvitt blaff gjennom teltduken når lynet flerrar himmelen, og Stella skal ligge heilt stille og ho skal drøyme at ein dag kjem mor hennes tilbake og opnar teltduken og seier at denne gongen skal ho vare lenge.

Tid å hausta inn

I Karl Ove Knausgårds Min kamp er det ein strålande passasje om då eg-forteljaren skulle intervjue Olav H. Hauge. Det gjekk berre godt. Til sist.

Like godt gjekk det ikkje då det var Kjartan Fløgstad sin tur.

No vel.
Hauges dikt - Tid å hausta inn - står i romanen.
Og no er tida her.

"Forfatteren og tingene"

Interessant radiointervju med Karl Ove Knausgård: "Forfatteren og tingene".

Eg har vore pjusk. Eg har lege på sofaen under eit pledd og lest Min kamp.
Eg kjenner meg som ein narkoman.
Eg vil ha meir. No.

Sjølvsagt er det ikkje alt som er like briljant i romanen (dei lengre partia som flyt ut i essayistisk kunstprat og filosofi gjer meg utålmodig - og seier kanskje mest om meg, og den irriterande bruken av ordet likesom), men så er det altså tonen, dirringa, det hudlause, det som gjer meg som lesar på vakt, det inngåande - i sjel og prosa og liv og dikting. Sukk, sukk.



Interessant blir det også å følgje dette aspektet.
For kor går grensene for kva ein kan skrive når ein skriv om dei som står ein nærmast?

Elles kunne det vore kjekt å sitte i salen på Lindehuset 8. oktober når Knausgård skal samtale med Tore Renberg om sin forfattarskap, litteraturen og livet.

To favorittar ♥

Fotografi av to som dansar

For første gong glir tunga mi mot ei anna tunge. Som småslangar kan tunger te seg då. Som svaler og flaggermus i frakkar kan dei te seg. Men når eg no i vaksen alder stavar namnet hennar i søvne og på stigande rus kjennest tungespissen kryptisk og utvatna. Som ei gammal sorg i
lydskrift.

Robert Bly skreiv ein gong ei bok om skuggar.


Frå Øystein Hauges diktsamling Fotografi av to som dansar

---

Det lille eg kan om haiku, har Hauge lært meg.
Sjekk ut haikusamlinga Grønt frå 2000. Fotografi av to som dansar
kom i 2005. Eg kan ikkje hugse at boka fikk særleg mykje omtale.
Så eg løfter ho fram her.
"Dikta faldar seg ut gjennom bilete, assosiasjonar og kan i si rørsle minne om ein film som glir over den kvite duken.", skriv forlaget.
Dei har heilt rett.

ps. Linjeskifta er ikkje heilt etter boka. Eg skuldar på blogspot.

Ein bokblogg for meg, ein bokblogg for deg

finn du HER.



Kjekt å ha!

Septembersong

 

 

 

* *

 

 

etter nitti års einsemd
ei kald berøring
merkelappen kring stortåa

Tom tank

Det har vore ei hard skriveveke på jobb.
Eg hadde ein plan om å gå laus på eigne ting i helga.
Akkurat no trur eg det blir sofa og eit fjernt tv-blikk.

Eg fann, eg fann II

*vil ha, vil ha*