Eg vil at du skal kle av deg (til eit fjell)

Eg ventar på at du skal kle av deg Du seier du er vakrast i kvitt der du står i nystroken skjorte, måneskin i mansjettknappane og slipsknuten du har knyte sjølv Kvar dag kjem eg deg i møte med honning og bjørnespor, tidevatn og havfruer, perlemorslatter og tronge juv og ber deg losne på skjorteflaka, drege ut beltet, kippe av deg skoa mens himmelen skiftar fil Eg vil at du skal kle av deg, at du skal opne knapp for knapp til slipset sklir glatt nedover oksenakken, glidelåsen vrenger seg som spjerra buk, buksa fell i ein fornærma krøll og om det ikkje er for mykje bry, by meg nyklekte fugleungar

Morgon, munning

Ho fjernar filteret og framkallar fargane. Opnar vindauget
og noterer sirklar og liljekonvallar. Mudder og mirakel.
Bråmodne leddsetningar. Ho brekker seg og strekar opp
eit hovent auge. Speglar refleksen. Undringa over det usette.
Lindringa i blondene. Ute sprenger ungane demningar med ropeteikn.
Ho stryk framande ord frå munnen og gret som på film.

Ho heiter Tille

Det er bare eg som er her.
Eg og ein boks øl.
Eg sit i eit hjørne og skriv. Eg kalla ho Sol.
No heiter ho Tille. Ho har ein rosa bamse og mjuk hud.
Ho fantaserer om monster med blanke sverd.
Eg må sleppe ho ut av mørket.

Alt eg vil ha er lys

Lettare no. Kvar dag et mindre av seg sjølv.
Eg køyrer uti lyset. Eg blinkar meg ut av kvar sving.
Vi ventar og har venta heile vinteren. Musklar oss.
Men pusten pip.

Vi snakkar om gravferda. At vi håpar på godt ver.