Ho går ut for å stele ein pause frå lydane
Frå bordsetting nummer tre
Frå pisset ho skylte ned
Ho tenker på ryggar som snakkar
med svake ribbein
og frekner som morsar
i mellomromma
Himmelen har funne fargane frå i fjor, ei brei
rand av raudt gull som på serviset ho aldri fekk
Bjørka løfter ei svart lengt mot lyset
Kråka er eit punktum for mykje Flyg ho no
går eg inn, tenker ho når fiskemottaket
sleng på land skriket frå ein rusten vaier
like før han sprekk
Eg skriv ikkje, eg les. Rekninga ligg på brødboksen, bokstabelen ligg i vindaugskarmen. Litt mindre no som Niels Fredrik Dahl sin roman I fjor sommer er med meg overalt. Eg kjenner meg att. Eg kjenner han att, han som er "ingenting uten henne". Og eg har bare 24 sider att.
kvelden sprenger seg fram mellom bølgjene
ho kastar kol i omnen og havet svartnar som tang
på loftet heng tamme segl frå taket, ho opnar vindauget
og knyt minnet att fram
Det går ikkje fort framover. Men bunken veks. Eg hadde tenkt å bruke helga på skrivinga. Så kom dunkinga. Dunk, dunk. Som om Karius og Baktus hadde segla feil. Ikkje ut på det opne havet, men inn i venstre øyregang med full verktøykiste. Hovudet er ein tom katedral. Dette er ein blogga dag.
