Ehin frå Estland

Eg høyrde ho lese under litteraturfestivalen på Lillehammer. Då las Kristiina Ehin på morsmålet, men vi som var på opplesinga fekk utdelt eit lite hefte med dikta hennes, omsett til nynorsk av Øyvind Rangøy.

I stad rydda eg i veska og fann dette fine diktet:

livet vi ser gjennom helvta i vårt eige kjønn
de - evige hannar
me - evige hoer
mellom menneskehendene våre
held vi ein glassplint broten frå kven veit kor
er det gjennom denne smale splinten
berre vi vågar sjå?

med fingrane alt blodige
av den skarpe svarte glasbiten
gjer vi liv til helvete
eglar einannan til vanvit
som døtrer og søner,
ryper og typar
mødrer og fedrar
koner og kallar
kvinner og menn
plagar og støttar vi
elskar og audmjukar

berre i draume er vi fri
hendene fell til brystet og lækjast litt
i draumen får eg syn
for menneskeandletet bak guteblikket ditt
og du syn for den ljose godhugen
bak dei mørke jenteaugo mine

...

nymånen kravlar over oss som ei bille
driv åleine som eit skip utan anker
og vi ser den grøne kysten
og duvande antenner
mosegrodde kjellarar
halve vedlad
to blodige splintar på sandstranda
vasstunner og spegel
klokke skåp og seng

ein av oss
vaknar om morgonen
og fargar seg med glassplinten
tek på seg kvinneansiktet
set skarpe splintar som høge hælar
under dei fine føtene sine
går
lett
men lidande

den andre av oss
kjenner ei smerte i sida der han vaknar
splinten i staden for det svunne ribbeinet hans
kitlar og svir