To dikt til eitt fjell

Eg vil du skal kle av deg

Eg ventar på at du skal kle av deg Du seier du

er vakrast i kvitt der du står i nystroken

skjorte, måneskin i mansjettknappane og

slipsknuten du har knyte sjølv Kvar dag kjem

eg deg i møte med honning og bjørnespor,

solgangsbris og havfruesongar, perlemorslatter

og tronge juv og ber deg losne på skjorteflaka,

drege ut beltet, kippe av deg skoa mens

himmelen skiftar farge Eg vil du skal kle

av deg, at du skal opne knapp for knapp til slipset

sklir glatt nedover oksenakken, glidelåsen

vrenger seg som spjerra buk, buksa fell

i ein fornærma krøll og om det ikkje er for mykje

bry, by meg nyklekte fugleungar

Du må ikkje, må ikkje


kle deg i kvite draumar, eg kviler enno

i gult og brunt og dropar av grønt kler håret på

ein strigla dag med båtar som kjem og kjem

under grå betong mens du berre står der og

ventar, eg såg deg nok i går igjen, du sto utan

blygsel i den nye nattskjorta di, ho blafra i

restane av ein sein septemberstorm og eg har eit

dikt i dvale og ei gammal skavl i hjartet Si, skal

vi smelte tre rim, bryte to linjer, dele ei seng og

ligge og sjå dei siste strålane søkke sakte over

Hollendaren, breie lauvet over oss, høyrer du,

du må ikkje, må ikkje kle på deg no, eg frys

berre litt og i koppen syg teposen vatnet opp

og fuglane, fuglane kjem snart heim