Poet og pianist

Vi hugsar ikkje sist vi gjorde det, men vi gjorde det igjen sist søndag. Mens storebrørne passa dottera vår, gjekk vi på kino. I lag. Frå rad åtte i sal fire satt vi og såg Giganten.

Han kom så nær, han var så stor, han mangla det blå i auga, men han lyste likevel. Og han las
frå sitt indre minnekort og når han berre snakka, var det som om han las likevel. Og eg gret. Eg tørka meg med handbaken og genserermet og eg gjekk ikkje tørr. Eg har prøvd å finne ut kvifor det blei så mange tårar, men eg finn ikkje svaret. Det finst så mange svar. Og døden kom så nær, igjen.

Og eg tenkte då eg gjekk ut, at eg må leve livet betre, sterkare, eg må vere mindre redd og meir glad. Og eg må vere poet. Og du min pianist.