Mor mi er eit museum (oppgåvedikt)

Eg skrur ned skiltet til berre pikenamnet står att. Så skriv eg

døra av hengslene. Ho er så lett og eg er tung og saman er vi

mønsteret i mørtelen. Muren er ein roman for dei langsame.

Nokon har bore kapittel heilt hit. Kanskje kom dei frå havet,

frå fjæra vassa dei i land med blyge bryllaupskyss og barneskrik,

kister og kalosjar og korsa seg under skomakarfjellet. Ho grov

i jord, planta løytnantshjarte attmed husveggen og tørka dei

under blusen. No pressar dei orda tettare saman. Eg kiler eit strå

inn mellom dei to minste steinane og tek imot veggane med mjukt

viskelær. Permen brettar eg til eit tak. Så malar eg auga mine grøne,

klatrar opp på fjellet og ventar på betalande gjestar.