Vi snakkar om alt vi snakkar om

der og da seier vi ikkje så mye, vi står under ei bjørk som kastar
smal skugge, eg har ei raud begonia i handa som treng jord og du
har eit kamera i lomma, vi har vore redd for regnet lenge, vi er så
våte frå før og det er så stille mellom oss og benken på den andre
sida og kanskje tenker du som eg at det hadde vore godt å kvile
der og lese namna på alle som har levd mens himmelen pudrar
seg med små skyer og store fly løftar vengene som om ingen ting
har hendt, som om ho aldri sa at å drikke åleine var eit dårleg teikn
og vi lo men vi hugsa det kvar gong vi tok ei øl ut av skapet ein sein
kveld mens sola skein etter ein dag full av regn og ho sa det var eit
dårleg teikn, hugsar du, spør eg med munnen full av mold og du
svarar at du ikkje kan gløyme at kista ligg skeivt