Eg velter meg ut av draumen

Eg velter meg ut av draumen, han luktar sæd, sveitte og søvn og

kler på meg livet Nei, ikkje livet, ikkje det store, stygge livet kledd i

gråvaska truser og makkoskjorter, klisjear så lange at armane

forsvinn inn ved olbogefestet, nei, nyvaska ligg livet der, for

sensitive skin, så glatt at du ikkje treng stryke morgonen mildt mot

panna, stikke ein arm inn i den første strålen av lys, av sol, av

spindelvev mot huda når du opnar døra ut mot graset du tråkka så

hardt i går kveld mens det dogga, mens du såg at du måtte klippe

stråa med ei anna skrift, den feite, som mold og botnslam nedst i

hjartet, rake deg ut, stripe for stripe, som fotballbaner i Spania der

helikoptra surrar som svarte fluer over hooligans og hestane

galopperar med nystrokne ryttarar og piskar alle inn, inn i skuggen

der livet ventar som dovent øl og du skjular ein rap og ei kløft med

høgre hand og du kjenner lukta av sveitte og sæd og du dormar

der, i skuggen og drøymer om ein lang korridor og eit kort skjørt og

sitringa i fingertuppane vekker ein døyande toreador